Samensprekingen

Laat in dit voorjaar werd er door de Algemene Kerkenraad een serie van 4 "Samensprekingen" gehouden. Zoals het woord al aangeeft: met de bedoeling om samen als leden van PKN-Krimpen kerken te spreken over groeiend samen geloven en groeiende samenwerking.
Peter Straatsma, scriba van wijkgemeente de Wingerd, was aanwezig bij de eerste en de laatste Samenspreking van deze eerste serie en heeft een persoonlijke impressie van beide avonden opgetekend.
Als u nog niet aan een Samenspreking heeft meegedaan kunt u zich hiermee misschien een indruk vormen over hoe een Samenspreking in de praktijk kan gaan. Het ligt in de bedoeling in de toekomst met deze Samensprekingen verder te gaan en zo ook u de gelegenheid te geven om samen te bouwen aan de toekomst van de PKN in Krimpen aan den IJssel.

Woensdag 8 juni 2016 spraken wij samen in de IJsseldijkkerk.
De tweede "samenspreking", de eerste was met een klein maar divers gezelschap begin april in de Rank.
Daar spraken we met elkaar en over onszelf aan de hand van stellingen en uitspraken uit "Kerk 2025 – waar een woord is, is een weg", waarin de PKN een beeld schetst van de kerk over tien jaar. Een kleinere kerk. Deze eerste samenkomst begon wat onwennig, maar de koffie was prima en als we openen met het zingen van Lied 903 merken we dat we samenspreken omdat we één geloof delen.
Tijdens de daaropvolgende voorstelronde valt regelmatig de verzuchting te horen "we delen dan wel één geloof, maar waarom lijkt het toch of we dat ene geloof niet samen doen en beleven?". Deze avond levert ons geen antwoord op die vraag, en dat verwachten we ook niet. We horen wel elkaars verhaal, wat ons beweegt en waardoor we geraakt worden. En dan blijkt dat wanneer we prioriteiten stellen aan de hand van eerdergenoemde stellingen, we niet zo heel veel van elkaar verschillen. Al pratend komt het begrip "verlegenheid" naar boven, in verschillende betekenissen.
* Verlegenheid met een kerk die niet meer groet, maar krimpt
* Verlegenheid met het feit dat die krimp zo duidelijk zichtbaar is doordat het kerkenwerk doorgaans verzet wordt door mensen die niet meer zo jong zijn, en de mensen die dat wel zijn onzichtbaar blijven (of lijken?).
* Verlegenheid in letterlijke zin: wie zich nu geroepen voelt het kerkelijke werk te dragen is het meestal niet gewend zich uit te spreken, of dat nu is tijdens een persoonlijk geloofsgesprek of rechtstreeks naar de (buiten)wereld.
Ieder van ons heeft deze eerste samenspreking op zijn of haar eigen manier beleefd. Twee uitspraken, die onder leiding van Corinne Groenendijk op tafel kwamen, en die ik hier voor de gelegenheid aan elkaar wil plakken, zijn me bij gebleven:
"De kerk mag best wat minder bescheiden zijn; het woord van Jezus over de twee of drie die in Zijn naam bijeen zijn, geeft de vrijheid om de kerk opnieuw uit te vinden. Concentratie op de kern doet vaak pijn, maar geeft ook ruimte. De Geest geeft ons wat we nodig hebben, ook de gave om andere vormen te vinden die passen bij de tijd".


De tweede samenspreking, op 8 juni 2016 in de Ijsseldijkkerk, werd door Mark van Pelt – consulent van wijkgemeente de Rank – in goede banen geleid. Hij liet ons ieder iets van onze levensloop vertellen, en zo hoorden we over diverse kerkenpaden die naar verschillende wijkgemeenten voerden.
Omdat ook geboren en getogen Krimpenaren mee spraken, werd een tipje van de dorpse kerkgeschiedenis opgelicht, die vooral onder invloed stond van de explosieve groei van het aantal inwoners: van minder dan 10 000 nog maar vijftig jaar geleden naar bijna 30 000 nu. Een klein houten kerkje, daar waar nu de Algerabrug in de Krimpenerwaard landt, werd de Ark van baksteen. De IJsseldijkkerk werd te klein voor de toeloop van gelovigen, en zo slingerde de Rank zich in het kerkelijke landschap van ons dorp. De Wingerd manifesteerde zich an aanvang aan als Samen op Weg gemeente. Er was zelfs zoiets als een "kanonnenloods" langs het water van de IJssel, en ja ook daar werd gekerkt. De namen Casimier en van Hoogstraten kwamen voorbij. Kortom, een diversiteit aan verhalen, gebouwen en gemeenschappen waar mensen zich thuis voelen.
Soms voerde een kerkenpad in vijf minuten naar het dichtstbij gelegen Godshuis, andere paden voerden eerst naar het ene, dan naar het andere kerkgebouw. Of misschien beter gezegd naar de mensen, die deze bevolken en maken tot wat ze zijn.
Onze tweede gespreksleider, Mark van Pelt,  zocht samen met ons naar het doel of de betekenis van deze samensprekingen. Hij daagde ons uit te onderzoeken met welk beeld van die "andere" wijkgemeenten we deze avond op weg naar de IJsseldijkkerk waren gegaan, en met welk verlangen we gekomen waren.
Eén en ander met de gedachte, dat wanneer je voor jezelf (nog) niet zo goed weet waar en waarom je ergens bent, je ook niet goed kunt vaststellen waar je met de ander naartoe wilt. De één (ondergetekende) wil in de rustige intimiteit van het Huis waar wij te allen tijde welkom zijn, de ander in de ogen zien en zijn of haar verhaal horen. Een ander voelt zich thuis en geborgen in haar wijkgemeente, en zou graag samen doen wat samen kan.
De wetenschap leert, dat wij in minder dan drie seconden een beeld vormen van iets of iemand anders. De Geest is als de wind, die waait waarheen hij wil. Niemand weet waar vandaan, of waar naartoe. Wij hoeven niet te leven bij de gratie van slechts drie seconden, en mogen ons laten verrassen door de Geest.
Soms volstaat het eenvoudige verlangen om eens rustig te luisteren, zo heb ik deze twee samensprekingen persoonlijk ervaren. Misschien is het wel zo, dat ik zonder plan of vooropgezet doel makkelijker kan luisteren.

Dat we in deze vorm samen komen in een tijd, waarin de kerk niet meer vanzelf spreekt, en de mensen die haar bezoeken en maken zich gesteld zien voor keuzes die zij liever niet zouden maken, neemt niet weg dat ik geraakt werd door wat ik hoorde.

Ik hoop van harte dat we ook na deze zomer samen blijven spreken. En luisteren.
Peter Straatsma

  • deed belijdenis in de Verrijzeniskerk, Rotterdam Alexanderpolder
  • mocht mijn stem laten horen in de cantorij van de Oecumenische Studentengemeente Rotterdam
  • zag mijn zoon gedoopt worden in de Grote of St. Laurenskerk
  • hield mijn dochter ten doop in de Ark
  • mag in de Wingerd de voorganger af en toe een hand geven

Social Media