Vacant

 Op 1 oktober 2014 ging met emeritaat ds. W.P. v.d. Hoeven

Hij was ruim 10 jaar onze wijkpredikant:

Geloven – een uitdaging in deze tijd. Kerk-zijn –een uitdaging in deze maatschappij.

Ik ben geboren in Amsterdam (achter het Concertgebouw), opgegroeid in Deventer en gevormd in Groningen.
Al vanaf mijn vijfde jaar zat ik op pianoles. Dat heb ik tot mijn 19e jaar volgehouden en toen ben ik op de cello overgestapt. In Groningen heb ik nog zangles gehad en samen met Hilly heb ik de Thomascursus in Den Haag gevolgd, een zomercursus om te leren dirigeren.

Na mijn middelbare school, die ik in Groningen afsloot, moest ik een keus maken voor het vervolg.

Dat werd in eerste instantie de Landbouwhogeschool (nu universiteit) in Wageningen want ik wilde tuin- en landschapsarchitect worden. Na een zwaar eerste jaar met uitsluitend exacte vakken (en niets wat op architectuur leek) stond ik opnieuw voor de keus: hier doorgaan of wat anders.
Na de middelbare school had ik wel gedacht aan theologie, maar de dominees die ik geraadpleegd had, hadden me dat sterk afgeraden: ‘je doet het nooit goed en je bent nooit klaar’ zeiden ze.
Na dat jaar in Wageningen kreeg ik een foldertje toegespeeld met als titel: ‘theologie studeren, een uitdaging in deze tijd’. Dat was precies wat me op het spoor van deze studie zette. Als mensen het je afraden, kun je het alleen maar als uitdaging doen. En die uitdaging voel ik nog steeds: geloven – een uitdaging in deze tijd. Kerk-zijn –een uitdaging in deze maatschappij.
Ik ging dus studeren in Groningen. Als hoofdvak koos ik Liturgiewetenschap. Dat gaf de broodnodige verbinding met bijvoorbeeld de muziek: vanaf mijn 18e jaar zing ik in koren. Tijdens een onderzoek voor het Ministerie van Onderwijs formuleerde ik een basiseis voor alle theologisch studenten die predikant willen worden: verplicht twee jaar koorervaring. Immers, heel hun leven moeten predikanten liederen zoeken bij de diensten waarin ze voorgaan.
Helaas werd deze aanbeveling niet overgenomen.
Op een studentenkoor ontmoette ik mijn vrouw. We trouwden in 1971 en kregen vier kinderen, Mariken, Sara, Pieter en Daniel. In 2006 is er zelfs een kleinkind bij gekomen.

Nog tijdens mijn studie begon ik als pastoriebewoner/pastoraalwerker in het Groninger Westerkwartier, in de dorpjes Nuis en Niebert. Dat was een hele ervaring, ik heb daar ongelofelijk veel geleerd. Bijvoorbeeld hoe sterk tradities zijn, en wat trouw betekent. De kleine gemeenschap daar hield het maar vol tegenover een onverschillige meerderheid.
Na een kort intermezzo in Leek, waar Hilly lerares was, werd ik beroepen in Oosterend Friesland, of compleet Oosterend-Itens-Hennaard. Op 2 april 1978 begonnen we daar, de zondag na Pasen.
Daar ontdekte ik, wat een mogelijkheden een kerkelijke gemeente biedt. Met een zanggroep de nieuwe liedboekliederen instuderen en tegelijk wat kunnen doorgeven van je liturgische kennis. Ook samen in een regelmatige bijbelavond de moeilijkste bijbelboeken bestuderen: een openbaring voor mij. Hier leerde ik het vak van predikant.
En ik ontdekte misschien wel als allerbelangrijkste: hoe wijs gewone mensen zijn, wat een kennis ze hebben opgedaan. Vooropleiding bleek voor wijsheid absoluut niet noodzakelijk te zijn. Ik heb veel geleerd van mijn gemeenteleden.
Na ruim vijf jaar en ontelbare telefoontjes zetten we de deur open voor een verandering. Maar dat is niet zo eenvoudig. Tenslotte na veel contacten viel op een avond de naam Amerongen, zou dat een volgende stap kunnen zijn? Toen de volgende morgen de telefoon ging en de secretaris van de beroepingscommissie Amerongen zich meldde, voelde dat als leiding van God. Amerongen bleek ook de plaats te zijn waar we verder konden gaan. Een grote gemeente met heel veel activiteiten, het kostte jaren om echt zicht te krijgen op alle samenhangen. In oktober 1983 begonnen we hier. Dit is de plaats waar ik werd gevormd tot de voorganger die ik nog steeds ben. Open confessioneel, of vrolijk confessioneel is een goede omschrijving. Vanuit een vaste binding aan Schrift en Belijdenis openstaan voor de veranderende maatschappij om je heen. Dankzij de contacten met het Zendingsdiakonessenhuis en de Gemeenschapsbond, die beiden hun wortels in Amerongen hebben, ontdekte ik de waarde van de evangelische invalshoek voor de kerk en de bijbehorende missionaire grondhouding.

Na zes jaar meldde de wijkgemeente Nieuwe Kerk uit Amersfoort zich, een gemeente die door allerlei ontwikkelingen wat was stilgevallen. De vorige predikant was jaren ziek geweest, de wijk waarin de Nieuwe Kerk ligt, was verouderd, weinig jonge gezinnen dus, het bleek de nieuwe uitdaging te zijn. Daar hebben we bijna 15 jaar gewoond en gewerkt: van januari 1990 tot september 2004.
In de loop van de jaren bleek het mogelijk te zijn om jongere mensen uit te dagen om mee te doen. En zo groeide de kindernevendienst uit tot bijna 50 kinderen, de kerkgang nam toe en tal van activiteiten konden ontplooid worden. De Nieuwe Kerk werd weer echt een centrum in de wijk Leusderkwartier.
Daar is ook het initiatief tot oprichting van een alternatieve kindernevendienst/zondagsschoolorganisatie geboren. In 1994 konden we met verwante christenen de Stichting Vertel Het Maar oprichten. Sindsdien is deze Stichting uitgegroeid tot een van de grootsten in Nederland met een driemaandelijkse productie van het werkboek van ruim 2100 exemplaren.
Tijdens onze tijd in de provincie Utrecht was er ook wat ruimte voor actieve muziekbeoefening: ik werd cellist in het domineesorkest en later in kamerorkest Trajectum in Utrecht. We konden als zangers ook meedoen met het initiatief om in Amersfoort jaarlijks driemaal een cantate van J.S. Bach uit te voeren.

Uiteindelijk meldde zich in 2004 de hervormde gemeente Krimpen aan den IJssel. Er bleek een al twee jaar durende vacature te zijn. In de gesprekken bleek grote verwantschap en zo werden we in deze gemeente onder de rook van Rotterdam beroepen. September 2004 was de intrede. Sindsdien zijn we thuis geraakt in deze gemeente. De lijn van groei die er in Amersfoort was, zet zich hier door: bijna 75 kinderen staan op de lijst van de kindernevendienst. Het geweldige initiatief van de Eethuiscatechisatie blijkt nu al jaren aan te slaan. Ook hier verheugen we ons in de actieve betrokkenheid van veel jonge gezinnen.
En de missionaire gezindheid houdt ons diepgaand bezig.
We zoeken naar de beste manier om als gemeente wat te kunnen betekenen voor de gemeenschap waarin wij functioneren.

W.P. van der Hoeven

Social Media